fietsstang
Het is wachten voordat ik bij het afstappen mi lelijk zeer ga doen, en toch ben ik nog nooit zo blij geweest met een fiets! natuurlijk is een vrouwenfiets een stuk praktischer, maar als vrouw op een mannenfiets bevind ik me in een goed gezelschap. Mijn oma reed in oorlogstijd ook op een mannenfiets vertelde ze me. En dat was in die tijd (met rok) niet zo gemakkelijk!
Eigenlijk had ik 2 maanden geleden al over moeten stappen. Dit stalen ros rammelt niet, fiets erg prettig, heeft een bel die luid en duidelijk van zich laat horen en -tot mijn grote verbazing- zowel een werkend voor- als achterlicht. Niet op een batterijtje, maar lekker ouderwets en degelijk op een dynamo!
Wat ik me iedere keer afvraag is waarom er zoiets bestaat als een mannen en een vrouwenfiets. Waarom bestaat die stang xfcberhaupt! Vroeger was zo’n stang vast heel belangrijk, zonder zou de fiets uit elkaar vallen! Maar nu voegt het volgens mij niets toe. Ach.. misschien voelen al die mannen zich erg mannelijk door met hun been zo over het zadel te moeten zwaaien bij het op- en afstappen. Maar verder nut heeft dat ding niet. Of wel?

Vanmiddag heb ik nog een dode muis gevonden bij ons in de achterkamer. En als klap op de vuurpijl heb ik verloren met Ligretto. En niet zomaar verloren, maar dik verloren!!! (hele potje geen één kere ligretto gehaald!)